:::She’s Mine:::[KaloXFeliona]
Chapter : ของเล่น
Pang : 6
Fic :..The Thief of Baramos
Story by : Sora Darkness
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
สายลมเย็นๆพัดผ่านให้ใบไม้ไหวเป็นระยะ สองหนุ่มสาวนั่งข้างกันแต่ไม่ถึงกับชิดใกล้บนม้าหินอ่อน............ร่างบางนั้นหยุดร้องไห้แล้ว ไม่มีแม้แต่เสียงสะอึก ฝ่ายชายหนุ่มก็ได้แต่นั่งเอาหลังพิงพนักด้านหลัง และกอดอก หญิงสาวยกมือขึ้นปาดคราบน้ำตา แล้วจึงหันมายิ้มให้ผู้ที่อยู่ข้างตัว
“คิล ขอบใจมากนะที่อยู่เป็นเพื่อน”
“..................”
เขาไม่ตอบ แต่พยักไหล่เชิงจะบอกว่า ‘ ไม่เป็นไร ‘
“.........แล้วก็ ขอโทษด้วนะ”
“ขอโทษ? ขอโทษฉันทำไม?”
“ก็........คือว่า.........เอ่อ..................ตอนที่ฉันกอดคุณน่ะคะ คุณไม่คิดอะไรอยู่แล้วใช่มั้ยคะ?”
“............”
คิลส่ายหน้า ทั้งๆที่ในใจอยากจะตะโกนว่า’ จะไม่ให้คิดอะไรได้ไงเล่า?!! ‘
ความเงียบเข้าปกคุลมอีกครั้ง..........
“เธอ..........ร้องไห้ทำไมเหรอ?”
ในที่สุด เขาก็อดที่จะถามไม่ได้ ในเมื่อมันทำให้หล่อนร้องไห้ขนาดนั้น
“..........”
“.........ขอโทษนะ ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบก็ได้”
“ป่าวคะ...........เอ่อ...........คิล รู้แล้วก็เก็บเงียบไปเลยได้มั้ย?”
คิลพยักหน้า
“คือว่า........ฉัน........แอบรักคาโล......มานานแล้ว แต่ว่...”
เรนอนพูดต่อเกี่ยวกับเรื่องคาโลและเฟริน จับใจความได้ว่า...........เธอรักคาโล.........แต่คาโลมีเฟรินแล้ว แต่แค่คำว่า”ฉันแอบรักคาโล” มันก็ทำให้ชายหนุ่มไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว
“อ้าว คุณคิล!”
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกาย จู่ๆก็วิ่งหายลับไปโดยไม่บอกกล่าว......................ฉัน....................พูดอะไรผิดหรอ?
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“นี่............มานั่งตรงนี้สิ”
บุรุษร่างสูงใหญ่เจ้าของผมสีนิลเงา นั่งยิ้มอารมณ์ดีแล้วใช้มือตบบนเตียงข้างๆตน หญิงสาวคนเดียวในห้องยังคงยืนอยู่ที่ประตูหน้าห้อง ไม่สบตากับชายหนุ่ม มืองามทั้งสองกำแน่น ในใจคิดอยู่อย่างเดียว.............................ใครมันเป็นคนตั้งกฎเรื่องเข็มขัดกันนะ...............................ถ้าหากรู้ เธอคนนี้แหละ................จะตามไปฆ่าล้างโคตรมันเลย.............................
“มาทิลด้า ฉันบอกว่าให้มานั่งนี่”
น้ำเสียงคนที่นั่งอยู่บนเตียงกดเน้นเสียงให้หนักขึ้น เมื่อสาวน้อยตรงหน้าทำท่าไม่ยอมให้ความร่วมมือ สาวเจ้าของชื่อจำต้องก้าวเท้าเข้ามาอย่างช้าๆ ในขณะที่ดวงตาของเธอจับจ้องไปยังพื้น...............................เป็นอีกครั้งที่เธอไม่กล้าสู้ตา..............นอกจากท่านแม่แล้ว........................ก็ไม่มีใครที่จะทำให้เธอกลัวได้ขนาดนี้
แต่ละก้าวที่เหยียบบนพื้น ราวกับเหยียบอยู่บนลวดหนาม.....................ทำไมมันถึงได้เจ็บปวดอย่างนี้................
“อย่างนี้สิ........เด็กดี”
มือสากๆลูบไล้ไปมาบนเนินไหล่เนียน ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้บนซอกคอพร้อมสูดกลิ่นหอมจางๆ หญิงสาวกัดฟันแน่น ดวงตาสีนิลปิดสนิท..............ไม่อยากรับรู้สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น.........................ขยะแขยงที่สุด
*****
ปลายลิ้นเลียตวัดไปมาในใบหู ขบเม้นหนักๆจนหูเริมแดงช้ำ มืออีกข้างเปลี่ยนตำแหน่งจากหัวไหล่ลงมาบีบเค้นหน้าอกนิ่มเล่นเหมือนได้ของถูกใจ มือบางกำผ้าปูเตียงไว้แน่น หลับตาสนิท ภาวนาให้มันผ่านพ้นไปให้เร็วที่สุด มือหยาบล้วงผ่านคอเสื้อของหญิงสาว แล้วเริ่มเน้นน้ำหนักมือให้หนักขึ้น ปลายนิ้วชี้เขี่ยยอดอกเล่นไปมา
“อึก........คึ”
“ร้องสิ ฉันอยากได้ยินเสียงเธอนะ”
เขี้ยวคมขบปากเม้มไว้แน่น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่สนใจ นอกจากหัวเราะเบาๆข้างหูเธอ มืออีกข้างเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อออกสักสอง สามเม็ด แล้วปล่อยให้มันคาอยู่อย่างนั้น แล้วมันก็ทำใบหน้าของหญิงที่ทรงอำนาจคนหนึ่งของป้อมอัศวินต้องหน้าแดงอย่างที่สุด เมื่อชายหนุ่มแหวกเสื้อออกจนกระทั้งทรวงอกคู่งามต้องออกมาสู่โลกภายนอก ให้ผู้ชายคนที่เธอสาบานว่าจะเกลียดไปชั่วชีวิตได้เชยชม
“ว้าว ซ่อนรูปเหมือนกันนะเรา รู้เหมือนจะเจอของดีใกล้ตัวซะแล้ว หึหึ”
มาทิลด้าได้แต่เบือนหน้าหนีไปอีกทางเพื่อหลีกเลี่ยงความอับอาย ริมฝีปากทีแตกนิดๆของบุรุษ สร้างความระคายเคืองให้กับเธออย่างมาก และทุกครั้งที่ริมฝีปากประทับกับผิวหนังส่วนใด ก็จะทำให้เกิดอาการขนลุกทั่วร่างกาย จนชาไปทั้งตัว
“......อึ๊...........” เสียงครางเบาๆลอดออกมาจากปากที่เม้มเน้น
“จะกลั้นไว้ทำไม...........ห้องหัวหน้าปราสาทขุนนางมันอยู่ไกลจากห้องคนอื่นๆเยอะนะ”
หญิงสาวยังก้มหน้า ไม่ยอมมอง ไม่ยอมพูดอะไรเลยสักคำ เรียกรอยยิ้มเย็นที่มุมปากของบุรุษได้อย่างดี........
ไม่ว่าเปล่า มือข้างหนึ่งก็เปลี่ยนจากลูบคลำยอดอกเล่น เป็นบิดดึง เจ็บที่สุด!!!
“อ๊ะ โอ๊ย!!”
“เสียงก็ออกจะเพราะ จำไว้ใส่สมองน้อยๆของเธอด้วยนะ ว่าอย่ามาบังอาจดื้อกับฉันอีก”
มือหนาจับคางเรียวแล้วบิดให้เธอจำใจต้องหันมา แม้จะหลับตาอยู่ก็เถอะ
“อืม..........ปกติฉันเคยเห็นแต่เธอไปยืนชูคอ ทำเป็นข่มไอ้พวกลิงทโมนแห่งป้อมอัศวินอยู่ตลอด ไม่นึกว่าจะมีโอกาสได้เห็นราชินีแห่งป้อมหลั่งน้ำตาเป็นกับเขาด้วย”
ลิ้นสากเริ่มกวาดเลียไปรอบริมฝีปากของหล่อน ขยะแขยง!!
“นี่......ไม่เคยจูบรึงัย?”
ดวงตาสีเขียวชุ่มน้ำตา ตวัดมองชายหนุ่มอย่างเคียดแค้น
“ไม่เอาน่า ไม่ต้องทำเป็นโกรธกับเรื่องเล็กๆน้อยๆก็ได้ ทั้งที่หน้าเธอออกจะแดงขนาดนี้ ซ่อนฉันไม่มิดหรอก สาวน้อย”
“พอซะทีได้มั้ย?! ถ้านายมัวแต่พูดแบบนี้ ฉันก็เอาด้วยแล้ว!!”
โทสะที่เพิ่มขึ้นสูง ทำให้มาทิลด้าระงับอารมณ์ฉุนไว้ไม่อยู่ มือไม้เริ่มผลักไสร่างใหญ่ที่ทาบทับอยู่ออกอย่างแรง แต่มือใหญ่แข็งแรงก็สามารถจับหมัดที่สวนมาได้อย่างง่ายดาย
“มือหนักสมกับอยู่ไอ่ป้อมบ้าพลังนั้นเลยนะ แค่พูดเล่นนิดเดียวก็งอนซะแล้ว”
“ปล่อยฉันนะ ฉันทำไม่ได้จริงๆ!!”
“หยุดให้โง่สิ ทำมาขนาดนี้แล้ว อีกนิดเดียวก็จบ จะเล่นตัวทำไมอีก”
“อึ อื๊อออ!!”
ร่างสูงฉวยโอกาสตอนที่หญิงสาวกำลังโวยวาย บรรจงแทรกลิ้นของเขาเข้าไปในโพลงปากร้อน ลิ้นที่ชำนาญกว่าก็จัดการลิ้นของอีกฝ่ายอย่างง่ายดาย เสียงที่ตังใจจะต่อว่าก็ได้กลายเป็นแค่เสียงครางอู้อี้ มือไม้ที่ขัดขืนได้อ่อนกำลังลง เปิดโอกาสให้อาเธอร์ล้วงมือชอนไชเข้ามาใต้กระโปรงสีลาเวนเดอร์อ่อน พร้อมกับจับขาของหล่อนแยกออกก่อนที่เจ้าชายเข้าไปแทรกระหว่างกลางได้ เท่านั้นเองมือบางที่ตอนแรกเหมือนจะอ่อนแรงลงก็กลับมีแรงฮึดขึ้นมาอีกครั้ง พยายามจะดันใบหน้าคมคายนั้นออกไป แต่ก็ไร้ผลใดๆนอกจากจะสร้างรอยขีดข่วนไว้บนแก้มของเขาเท่านั้น มือขวารวบข้อมือของฝ่ายหญิงไว้เหนือศีรษะของหล่อน ในขณะที่มืออีกข้างก็จัดการรูดชั้นในของเจ้าหญิงสูงศักดิ์ออก แรงขัดขืนยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ความอึดอัดยิ่งทวีคูณ มือมือรวบ ร่างกายบอบบางก็ถูกร่างหนักๆของผู้ชายทับอีกที ที่สำคัญ ถึงมีปากแต่ก็พูดอะไรไม่ออกเพราะถูกอีกฝ่ายปิดปากไว้ด้วยปากของเขาเอง
แย่ที่สุด!!!!!!
เมื่อถอนริมฝีปากออก ของเหลวใสเหนียวก็ไหลออกจากริมฝีปากของร่างที่อยู่ข้างใต้อย่างไม่อาจห้ามอยู่ แล้วก็ตามมาด้วยอาการสำลัก แล้วหญิงสาวจึงพยายามสูดอากาศที่ขาดไปมาทดแทนอย่างทุลักทุเล ชายหนุ่มไม่หยุดแค่นั้น แต่เขาก็ได้ใช้โอกาสตอนที่ร่างบางยังไม่ทันได้ตั้งตัวนั้น แทรกแกนกายที่แข็งขืนจนอึดอัดนั้นลงไปในช่องทางที่ปิดสนิท และยังไม่มีการเตรียมพร้อมแต่ใดๆ
ดวงตามรกตเบิกกว้าง………………..
น้ำตาสีค้างคาได้ไหลริน............................
ริมฝีปากที่ในแน่นเริ่มกรีดร้อง……………………
มือเล็กบิดทึ้งผ้าปูที่นอนจนเส้นเลือดปูด……………….
ร่างบอบบางกระตุกเกร็งแรงอย่างน่าตกใจ………………….
ปลายเท้าจิกเหยียดอย่างทรมาน..........................
ร่างเบื้องบนสังเกตเห็นทุกปฏิกิริยา เสียงหวีดร้องดังก้องได้ทั้งห้องจนเขาเองยังกังวลว่าคนข้างนอกจะได้ยินรึเปล่า ร่างกายที่ยังใหม่สดนั้นสั่นอย่างน่าสงสารจนทำให้อาเธอร์อดเห็นใจไม่ได้ แต่ดวงตาที่ชุ่มน้ำนั้นมองหน้าเขาอย่างหวาดผวา ไม่เหมือนตอนแรกที่เธอจ้องเขาอย่างดื้อรั้น................ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณของเจ้าชายใจสิงห์
แทรกกายลงลึกสุดตัว ช่องทางคับแคบนั้นช่างเร้าใจ บีบรัดเหมือนผลักไส แต่มันกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มฝังตัวลึก ผนังนุ่มเกร็งตัวตลอดเวลา ภายในนั้นรู้สึกได้ถึงความชุ่มชื้นของโลหิตที่ไหลซึมจากปากทาง และบางส่วนนั้นก็ติดมากับท่อนเนื้อใหญ่โตของฝ่ายชายด้วยเช่นกัน รวบรวมแรงถอนตัวออก ก่อนจะกระแทกมันเข้าไปอีก ถอนออก แล้วซ้ำมันเข้าไป เคลื่อนไหวอย่างรุนแรงจนร่างบอบช้ำนั่นสั่นคลอน กรีดร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเว้าวอนนั้นไม่ได้ช่วยให้บุรุษนั้นอ่อนโยนขึ้นเลย น้ำตาที่ไม่ได้ไหลมานานกลับไหลจนแสบตา แสบไปทั้งสะโพกจนมันด้านชา แต่สิ่งที่ไม่ได้ชาไปด้วยคือ.........หัวใจ เจ็บใจที่สุด
ปลายลิ้นหยาบนั้นไล้เลียไปทั่วทั้งตัว ทั้งดูด ทั้งขบ ฝากร่องรอยให้หญิงสาวไปทั้งตัว เสียงเนื้อกระทบกับยิ่งฟังก็ยิ่งกระดาก เสียงเตียงนอนไม้หลังใหญ่ยังสั่นไหวไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และความสะใจ เหงื่อโซมตัวนั้นกระเด็นมายังร่างที่แทบไร้วิญญาณอย่างหลีกไม่ได้ ทุกครั้งที่กระทั้นเข้ามา เสียงครางหอบของเจ้าชายจะดังขึ้น แล้วตามด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของเจ้าหญิง
ขาเรียวถูกยกพาดไปบนบ่าของร่างสูง สะโพกกลมก็ถูกยกลอยขึ้น การสอดใส่ยิ่งลึกขึ้น ส่วนสำคัญนั้นเริ่มขยายตัวอย่างเต็มที่ สร้างความอึดอัดปนทรมานให้กับมาทิลด้าเป็นเท่าตัว มือนั้นเริ่มผลักไสแผ่นอกกำยำ พร้อมฝากรอยแผลไว้ตามแผ่นหลัง หน้าอก และต้นคอ..................................โดนขนาดนี้ยังฤทธิ์มาก สมเป็นนางพญาป้อมอัศวิน ชายหนุ่มได้แต่ยิ้ม แล้วปล่อยให้คนอายุน้อยกว่าได้ระบายความเจ็บปวดบนตัวเขาอย่างเต็มใจ ถ้าเป็นปกติ ไม่เคยมีคู่นอนคนไหนจะมีโอกาสได้จับตัวเขา เพราะส่วนมาก เขาจะรวบมือของพวกหล่อนเอาไว้ก่อน เรื่องอะไรจะปล่อยให้ผู้หญิงพวกนั้นมาทิ้งร่องรอยไว้บนตัว.............................แต่ในกรณีนี้ ถือว่าเจ๊ากันไปก็ได้
เสียงร้องเริ่มเงียบไป เหลือเพียงเสียงสะอื้น และอาการกระตุกหอบเบาๆ ทำให้อาเธอร์ต้องหยุดบทรักลง แล้วใช้ฝ่ามือลูบไล้ศีรษะของหญิงสาว
“เฮ้...........นี้.............เจ้าหญิง...............เจ้าหญิงมาทิลด้า”
ไร้การตอบรับของร่างข้างใต้ ดวงตาของเธอนั้นเหม่อลอยไปไกล น้ำตานั้นยังเปรอะอยู่เต็มแก้ม ริมฝีปากบวมช้ำ มีเลือดครั่งอยู่เล็กน้อย มือไม้ไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้านถูกปล่อยทิ้งไว้ข้างลำตัว ดูจากภายนอกเป็นถึงขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจิตใจของเธอจะบอบช้ำขนาดไหน พอคิดได้จึงจำใจต้องถอนตัวออกก่อนเวลา คว้าผ้าข้างตัวแล้วหายไปในห้องน้ำสักพัก แล้ออกมาพร้อมขันน้ำกับผ้า
นั่งลงบนเตียงข้างร่างที่หมดแรง ก่อนจะเขี่ยเส้นผมสีนิลนุ่มที่ปกหน้าออกให้...............ร่างกายที่งดงามนี้ เป็นของเขาแล้ว เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ในตัวของเจ้าหญิงรัชทายาทแห่งอะเมซอน ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าหากผู้หญิงคนนี้เป็นคนอื่นมันจะน่าเสียดายขนาดไหน เข็มแข็งกว่าผู้หญิงคนอื่นๆที่เคยรู้จัก มีเสน่ห์แห่งผู้นำทุกกิริยา สวยแบบลึกลับน่าค้นหา แต่เจ้าตัวนั้นไม่เคยจะเปิดใจกับใคร ยิ่งทำให้ท้าทาย ใครจะรู้ว่าผู้หญิงที่ทุกคนต้องเกรงใจ จะมีจุดอ่อนเป็นแค่เข็มขัดเส้นเดียว เพราะไม่มีใครคิดถึงเรื่องนี้ หล่อนเลยไม่คาดคิดว่าคนนอกอย่างเขาจะรู้เรื่องภายในประเทศของเธอจนไม่ทันระวังตัว สุดท้ายเลยต้องมาเสียใจแบบนี้ ในใจตอนแรกแค่ต้องการแค่จะสนุก แล้วค่อยปล่อยไป จะได้เอาไปคุยให้คนอื่นฟัง ว่าราชินีป้อมก็เป็นผู้หญิงของเขามาแล้ว แค่อยากจะเห็นสีหน้าของไอ้พวกผู้คุมกฎ ลิงทโมนพวกนั่นที่ริจะเป็นสามทหารเสือรุ่นใหม่ และไอ้เจ้าชายหน้าสวยนั้นจะทำหน้ายังไงถ้ารู้..........................แต่รสสัมผัสที่ได้รับจากหญิงสาวคนนี้ มันกลับรู้สึกแปลกๆไป ต้องการผู้หญิงคนนี้อีก ครั้งเดียวไม่พอ........................เหมือนเสพติด นานแล้วที่ไม่ได้รู้สึกขนาดนี้ ปล่อยไปไม่ได้แล้ว
ผ้าชุบน้ำอุ่นๆบรรจงเช็ดไปตามตัว สร้างความผ่อนคลายให้หญิงสาวขึ้นมาบ้าง อย่างน้อยก็ลดความกดดันลง แต่มันก็ไกลเกินกว่าจะฟื้นตัวทันที ร่างบางหลับตาสนิทลมหายใจแผ่วเบา เธอหลับไปแล้ว................แต่คนมองยังนอนไม่ได้ จะหลับได้ไง ความรู้สึกที่ได้รับเมื่อครู่นี้ มันรู้สึกดีเกินกว่าจะข่มตาให้หลับได้.......................รู้สึกผิดอยู่เต็มอก แต่ไม่คิดจะขอโทษหรือแก้ตัว ในเมื่อเธอเป็นหนึ่งในคลังสมบัติของเขาแล้ว เขาเองก็มีสิทธิ์จะทำอะไรไม่ใช่หรอ?
++++++++++++++++++++++++++++++++++++
“โรเวน ทำอะไรอยู่น่ะ?”
เสียงเข้มๆดังขึ้นทางด้านหลัง เจ้าของชื่อรู้ตัวมาตั้งแต่บุรุษที่เข้ามานั้นมาถึงหน้าประตู นิสัยเดินเสียงดัง และไม่ชอบเคาะประตูของมันนี่แก้ไม่หายจริงๆ
“ไธนอส มีอะไรหรอ?”
ชายหนุ่มรูปงามหันมายิ้มให้อย่างสุภาพ ส่วนชายอีกคนที่ดูออกจะแข็งแรง บึกบึนกว่านั้นก็ยิ้มให้แบบกวนๆ ก่อนจะหยักคิ้วส่งให้อย่างรู้ทัน
“แหม.....เจ้าชายของเรา จู่ๆก็มายืนมองฟ้าแบบนี้ คิดถึงใครอยู่รึเปล่าจ๊ะ?”
โรเวนนิ่งไปชั่วครู่ แล้วจึงพยักหัวรับอย่างว่าง่ายผิดคาด แต่แล้วก็ส่งคำตอบแบบวอนส้นอวัยวะเบื้องต่ำมาให้
“คิดถึงสิ ท่าแม่ของท่านน่ะ ทั้งสาวแล้วก็สวยอยู่ขนาดนั้น ไม่ให้คิดถึงได้ไง?”
ถ้าเป็นปกติ คงได้เกิดศึกระหว่างเจ้าชายและนักรบ แต่วันนี้ หมัดที่กำไว้ต้องคลายออก เมื่อมีความรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่คิดจะเล่นด้วย โรเวนหันหน้าไม่เหม่อมองฟ้า บรรยากาศรอบตัวดูไม่สดใสอย่างทุกที โทสะที่มีอยู่จึงจำเป็นต้องดับ ก่อนที่เขานั้นแหละที่จะดับซะเอง
“ไม่เอาน่า มาถึงเวนอล เมืองสาวงามสุดมั่งคั่งขนาดนี้ สักขวดมั้ยเพื่อน?”
“ไม่ล่ะ ฉันดื่มเหล้าเป็นขวดไม่ไหว นายก็รู้”
“........งั้นสักแก้ว?”
........................คิดผิด
คิดผิดที่พามันมาด้วย!! เป้าหมายที่ตั้งไว้ตอนแรกต้องเปลี่ยนไป ตอนแรกต้องการพามันมาย้อมใจ แล้วค่อยหาสาวสักคนหิ้วกลับไปด้วย แต่!!!
สาวๆ มาหน้าหลายตา สวยๆทั้งนั้น มารุมร้อมโต๊ะของพวกเขา จนโต๊ะอื่นๆพากันมองตาเขียวปัด แต่......ไม่มีสาวสักคนที่เข้ามาเกาะ มาลูบไล้เขา เหมือนไอ้คนที่ชวนไปแก้วเดียว แต่ดันซัดไปเนาะๆคนเดียวสองเหยือกใหญ่เพราะคำยุของแม่สาวที่หวังจะเป็นฝ่ายหิ้วมันกลับไปแทน
.............ไม่อยากนึกเลยว่า ถ้าการมาท่องราตรีครั้งนี้ มีรุ่นน้องคนสนิทของโรเวน อย่างเจ้าชายแห่งคาโนวาลที่มีแต่คนว่าหล่อนักหล่อหนาไม่แพ้กัน มาร่วมวงอีกคน ใครจะกลายเป็นหมาหัวเน่าคงรู้ตัว!!
“โรเวน! เดินดีๆหน่อย!”
“อะไร ฉันก็เดินดีๆแล้วน๊ะ นายนั้นแหละ เอิ๊ก! ที่เดิน มาชน ฉันนน”
..........เมาเต็มรูปแบบ...............แถมเมาแล้วหาเรื่อง................ถ้าประชาชนชาวเจมิไนมาเห็นสภาพเจ้าชายยอมนิยมในสภาพนี้ จะไม่แปลกใจเลย ถ้าหากวันรุ่งขึ้นคะแนนความนิยมมันร่วงทะลุประวัติศาสตร์ โชคดีเหลือเกิน ที่เลือกเข้าบาร์ที่อยู่ใกล้วังที่สุด ไม่งั้น.......บรื๋อออ!
“เน้ นาย นายว่า วิเวียนน่ะ เป็นงายบ้างง? ตอบมา!!”
.........ข้อดีของคนเมา..........มันจะเปิดเผยความในใจของมันแบบไม่รู้ตัว..........เยี่ยม!
“ก็ดีนี่ น่ารักดี แต่ยังเด็กเกินไปจะจักรพรรดินี”
“แค่น้านหรอ ยางมีอีกกก ทั้งสวยย ทั้งน่าร๊ากกกกกก จนฉันเสียดายสุดๆ!”
“เสียใจหรอ? เรื่อง?”
“ก็คราวที่แล้วงาย ตอนมาส่งเฟรินไปหาป๊ะป๋าที่เดมอส วิ วิเวียน กินเหล้า เมา แล้วก็หาห้ายท่าฉัน”
วู้ว! ใจกล้าใช่ย่อยนะนั้น ความลับต้องห้ามของคนในราชวงศ์ มันส์สุดๆ!!
“คราวก่อนน่ะ ฉันยางเห็นว่าหล่อนยางเด็กม๊ากมาก แต่เด๋วนี้นะ เป็นสาวไปแล้ววว อุ๊บบ!!!”
“เวร!! มาอ้วกใส่ฉันได้ไงวะ!!?”
“เอะอะอะไรกันน่ะ!?”
สวรรค์โปรด!! มีคนมารับช่วงจากเขาซะที ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็น.......
“ท่านวิเวียน พอดีเลย มารับไอ้ตัวนี้ไปที กระหม่อมขอไปอาบน้ำล้างคราบอาเจียนของไอ้คนที่เมาเหมือนหมานี่ก่อนนะพะยะค่ะ”
ไม่ว่าเปล่า ภาระชิ้นโตก็ถูกผลักไปให้คนตัวเล็กต้องรับภาระชิ้นนี้ต่ออย่างไม่ทันได้ปฏิเศษอะไร คนเอาตัวรอดก็หายเข้าหลืบไปแล้ว
“อืม..........น้ำ หิวน้ำ”
เสียงครางเอาแต่ใจดึงให้วิเวียนต้องกลับมาสนใจคนข้างตัว
“อ๊ะ น้ำ รอเดี๋ยวนะคะ”
ความร้อนรนทำให้เด็กสาวลืมตัว พูดเหมือนตอนที่เคยพูดด้วยตอนเด็กๆ ก่อนจะแบกร่างที่ทั้งโหญ่และหนักกว่าหลายเท่าเข้าไปในห้องนอนรับรองของเจ้าชายโรเวนอย่างลำบากลำบน ร่างสูงทิ้งตัวไปบนเตียงนุ่ม ส่วนวิเวียนจึงรีบไปเทน้ำใส่แก้วทางกระบอก แล้วค่อยๆผยุงร่างสูงให้ดื่มน้ำที่เตรียมไว้ให้ เสียงครางฮือดังในลำคอเหมือนเด็กๆที่ไม่พอใจ ทำให้คนที่ค่อยพยาบาลให้ต้องแอบขำ
...................คนที่เมาเหมือนหมา......................เข้าใจพูดนะ ท่านไธนอส........................
-------------------------------------------------------------------------------
talK : หลังจากที่ลงไป30% ในเว็บเด็ก(ไม่)ดี
ก็ไม่สามารถนอนหลับได้เลย เพราะรู้สึกถึงกลิ่นธูปตลอด - -
เมา
ต่อจากเรื่องนี้เป็น Hate or Love
เรทไม่เรทไม่รู้
รู้อย่างเดียว
ดองต่อ
ฮิ้ววววววว!!
edit @ 9 Oct 2007 22:48:34 by :~+Sora_Lucifer+~:
